Łowy i wojna

0
166

Jako żołnierz 2. Korpusu na Bliskim Wschodzie polował na dziki i karakale. W Rodezji nieraz zasadzał się na lamparta. Generał brygady Emil Mentel, kawaler Orderu Virtuti Militari, zmarł w tym roku w Sacramento.

Urodził się 26 października 1916 r. w Czańcu, wsi na prawym brzegu Soły, w powiecie bielskim. Przez ponad sto lat Czaniec należał do żywieckich arcyksiążąt Habsburgów. W dyrekcji dóbr żywieckich pracowało wielu doskonałych leśników, w tym ojciec Emila, Emanuel. Studiował na Wydziale Leśnym SGGW. W 1938 r. został przyjęty do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W następnym roku mianowano go podporucznikiem w korpusie oficerów kawalerii. We wrześniu 1939 r. walczył jako dowódca plutonu w 3. Szwadronie 1. Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Wrócił do Żywca i przez pewien czas ukrywał się u leśniczego w Sopotni Małej. W kwietniu 1940 r. przedostał się na Węgry.

Następnie przez Jugosławię i Liban dotarł do Syrii, gdzie wstąpił do Pułku Ułanów Karpackich. Brał udział we wszystkich bitwach, począwszy od obrony Aleksandrii, przez Tobruk aż po Monte Cassino. Zdobywał Ankonę, Pesaro i Bolonię. Po wojnie – w stopniu majora – znalazł się w Anglii. Przez pewien czas zatrudniony był w królewskich stajniach, następnie w majątku przyjaciół w Szkocji. Na uniwersytecie w Edynburgu kontynuował rozpoczęte w kraju studia leśne.

W 1951 r. znalazł się w Rodezji i tam mógł się wreszcie zająć łowiectwem, które pasjonowało go od najmłodszych lat. Na farmie Tatry hodował owce i bydło, a częste wizyty składały mu groźne i przebiegłe lamparty. Polował na nie z zasiadki, przy padlinie i strzelił 5 drapieżników. W artykule zamieszczonym na naszych łamach w 1992 roku pisał: „Pewnego poranka stróż nocny zameldował, że w zagrodzie owiec coś działo się w nocy, bo słyszał wielki hałas. Okazało się, że … […]

Cały tekst w majowym numerze “Łowca Polskiego”

Piotr Załęski / Historia łowiectwa.